عشق يعني رهايي.رهايي از همه وابستگيها.يعني رسيدن به خدا....وقتي يه قناري كوچيك توي قفس داري،هر روز با ديدن پرهاي زرد قشنگش و با شنيدن صداي دلنشينش،دلت پرواز ميكنه،آرامش ميگيره...يه كم كه بگذره،كم كم بهش عادت ميكني.به اينكه هر روز صداش رو بشنوي،هر روز قشنگيش رو ببيني.......اما يه روز ميرسه كه ميبيني حست عوض شده،يه رنگ و بوي ديگه گرفته.احساس ميكني بدون اون نمي توني زندگي كني...با خودت فكر ميكني كه اگه در قفس باز بمونه و اون بره،دل تو هم باهاش ميره و تو بدون دل ميميري....ميخواي فقط مال خودت باشه.حتي نميخواي ديگران از صداش لذت ببرن،چون ميترسي از دستش بدي.....اون وقته كه فكر ميكني عاشق شدي....عشق....همون كلمه ملكوتي و رويايي،همون حس قشنگ كه هميشه دوست داشتي بهش برسي...و حالا كه به دستش آوردي،ميخواي هرجور شده،با چنگ و دندون،اونو حفظ كني...حتي به قيمت زندوني كردنش توي قفس!!!....(اما اين عشق نيست)زماني عاشقي،زماني ميتوني ادعا كني عشقت واقعيه كه رهاش كني...در قفس رو باز كني و بذاري پرنده قشنگت پرواز كنه...آزاد آزاد...بذاري اونقدر بره كه تو انتهاي آسمون ببينيش...مطمئن باش اگه دلش عاشق باشه و اگه برگشتني باشه،برميگرده.و اون وقته كه عشق شكوه و عظمتش رو نشونت ميده و تو واقعا خوشبختي....اما اگه برنگشت........بسپاريش دست خدا....بذاري اينقدر پرواز كنه تا به اون جايي كه ميخواد برسه.به همون جايي كه دل كوچيكش شاد باشه و احساس سعادت كنه.و تو.................درسته كه ديگه مال تو نيست و براي تو آواز نمي خونه...درسته كه تحمل نبودن و نداشتنش خيلي سخته...اما اگه اون راضي و خوشحاله،تو هم بايد از خوشبختي و شادي اون خوشحال باشي.و باز هم براش آرزوهاي زيبا داشته باشي....اگه تونستي اين كار رو بكني،تونستي به يه احساس خدايي برسي،تونستي حتي وقتي تركت كرد،بازم اين حس قشنگ رو توي دلت حفظ كني و عشقت رو بهش ابراز كني.........اون وقته كه ميتوني ادعا كني عاشقي و به عشقت افتخار كني...(سرخ رو باشي از اين عشق و سرافراز بموني ) ميداني!؟
2
نوشته شده در دوشنبه چهارم مهر 1384ساعت 9:57 قبل از ظهر توسط رضا |
